استادیار گروه مهندسی عمران دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران
چکیده
با توسعه کاربرد پنلهای خورشیدی و رشد روزافزون صنعت فتوولتائیک، یک چالش محیط زیستی و اقتصادی تحت عنوان مدیریت مناسب پایان عمر پنلهای خورشیدی ظهور کرده است. از این رو، ارزیابی ساختار مدیریتی، روشها، اهمیت اقتصادی و الزامات سیاستی بازیافت پنلها ضروری به نظر میرسد. در این مطالعه، پنلهای فرسوده نه یک چالش دفع، بلکه یک منبع ارزشمند تلقی شده و نشان داده میشود که با استفاده از فناوریهای موجود، بخش قابل توجهی از مواد تشکیلدهنده پنلها از جمله شیشه، آلومینیوم، سیلیکون و فلزات گرانبها قابلیت بازیابی دارند. گذار از نگرش خطی به سوی نگرش سیستمی و اقتصاد چرخشی در صنعت انرژی خورشیدی، برای تحقق پایداری در این فناوری حیاتی است. این گذار تنها در صورت ایجاد یک سیستم یکپارچه امکانپذیر خواهد بود که سه رکن اصلی را شامل میشود: طراحی محصول مبتنی بر بازیافت از مرحله آغازین تولید، ایجاد شبکههای کارآمد برای جمعآوری و انتقال پنلهای خارج از رده و تدوین قوانین جامع و مشوقهای اقتصادی توسط نهادهای قانونگذاری. یافتهها حاکی از آن است که توسعه صنعت بازیافت مقرونبهصرفه نیازمند تکمیل چارچوبهای قانونی، استانداردها و تغییر طراحی محصولات آتی با محوریت توسعه پایدار و کاهش اثرات محیط زیستی در طول چرخه عمر است.